Spacer po Rezerwacie „Las Lipowy Obrożyska”

Na górze Mikowej, niedaleko Muszyny, znajduje się osobliwość florystyczna, jedyny w Karpatach las lipowy, którego nie ma w całej środkowej i zachodniej Europie. Profesor Bogumił Pawłowski w 1921 roku tak opisywał tenże las „rosną tu wspaniałe okazy lipy drobnolistnej, w znacznej dopiero wysokości nad ziemią rozgałęzione, ich pnie i ślicznie rozwinięte korony świadczą, że powodzi się im tu znakomicie”

Roślinność rezerwatu jest bogata, występują tu zarówno gatunki niżowe jak i górskie. Z roślin chronionych występuje podkolan zielonawy, storczyk plamisty, buławnik mieczolistny, gnieźnik leśny, parzydło leśne Rezerwat charakteryzuje się ogromnym bogactwem pod względem składu gatunkowego i liczebności zwierząt, nie jest rzadkością spotkanie sarny, lisa, borsuka, dzika. Zaobserwowano w rezerwacie wiele gatunków ptaków, miedzy innymi dzięcioła białogrzbietego i muchołówkę białoszyją.

Ścieżka dydaktyczna jest ogólnie dostępna, najłatwiej dojść do niej od ulicy Lipowej w Muszynie (przy sanatorium dla niewidomych, 1500 m od centrum miasta). Przy wejściu na ścieżkę zlokalizowany jest duży parking, na którym można zostawić bezpiecznie samochód. Ścieżka jest oznaczona w terenie piktogramami na drzewach, biało-zielony kwadrat.

– Lipę drobnolistną (Tilia cordata) – osiągającą tutaj 35m wysokości i pierśnicę 80cm; Lipa należy do drzew silnie nektaryzujących, masowo oblatywanych przez pszczoły. Miękkie lipowe drewno jest szczególnie cenione od najdawniejszych wieków przy wyrobie sprzętów domowych i w rzeźbiarstwie. Ciekawostką jest fakt, iż z drewna lip pochodzących z rezerwatu Obrożyska wyrzeźbiony został przez Wita Stwosza ołtarz Kościoła Mariackiego w Krakowie.
– graba pospolitego (Carpinus betulus). Cenne i niezwykle twarde drewno graba, nazywane jest żelaznym drewnem. Warto wiedzieć, że jest ono nie tylko twardsze od bukowego czy dębowego, ale nawet najtwardsze ze wszystkich naturalnie występujących w Polsce gatunków drzew

Leżące duże pnie kształtują sposób zbierania się i odpływu wody, sprzyjają powstawaniu kałuż, tamują śródleśne strumyki, same nasiąkają wodą. Zbutwiałe drewno może wchłonąć sześciokrotnie większą masę wody niż jego własna masa. Las z dużą ilością martwego drewna jest w stanie zatrzymać i opóźnić spływ znacznej ilości wody opadowej (z deszczu lub topniejącego śniegu), co zmniejsza ryzyko powodzi na terenach zamieszkałych. Tak zgromadzona woda może stać się rezerwą na czas suszy i z kolei zmniejszać ryzyko pożaru.

Szyszkowiec łuskowaty (Strobilomyces strobilaceus (Scop.) Berk).

Wędrując po ścieżce warto zwrócić uwagę na pnie martwych drzew stojących i leżących, które są naturalnym i niezbędnym składnikiem ekosystemu.

Wędrując po rezerwacie można obserwować zróżnicowane fazy rozwojowe drzewostanu

Na trasie ścieżki spotkamy liczne gatunki drzew:
– jodlę pospolitą (Abies alba), świerka pospolitego (Picea abies), modrzewia (Larix decidua), klona jawora (Acer pseudoplatanus) ze swoją tafelkowato spękaną korą, buka zwyczajnego (Fagus sylvatica).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *